Όσο η μνήμη αρχίζει να ξεθωριάζει, γίνεται όλο και πιο πολύ, απλή φωτογραφική. Στο τέλος από μία ολόκληρη ζωντανή ταινία που θυμόμουν, έχει μείνει μόνο φωτογραφία στο μυαλό μου. Όσο και να προσπαθήσω να ζωντανέψω τους ήχους που την περιβάλουν, για να πάρει ζωή και η εικόνα, δεν μπορώ να βρω κάτι πέρα από απλά στοιχεία.
Όσο και να θέλω να βρεθώ ξανά εκεί, ξέρω ότι δεν γίνεται με φωτογραφία μόνο. Μπορώ να περιγράψω αλλά θα είναι λάθος να πω ότι το βλέπω και εγώ πια. Δυστυχώς η ανάμνηση μερικές φορές δεν είναι αρκετή για να έχεις «παρουσία» κάπου.
Ήταν περίπου πάνω στη θάλασσα. Ένας πέτρινο δρόμος σχεδόν στη στάθμη της, σε καλωσόριζε. Τα τείχη της ήταν από μεγάλους ογκόλιθους τόσο μπερδεμένα δεμένοι μεταξύ τους στον τρισδιάστατο χώρο, που νόμιζες ότι μπορούσες να μπεις και να βγεις από παντού.
Θυμάμαι ότι ανέβηκα και κατέβηκα τόσες πολλές σκάλες που δεν είχε πια νόημα για μένα σε πιο ύψος ήμουνα πια.
Ότι πέρασα από τόσους στεγασμένους, θαμμένους, ανοιχτούς χώρους που δεν ήξερα αν ήμουν μέσα σε κάποιο κτίσμα, σε αυλή, η μέσα στη γη.
Ο κόσμος που ήταν εκεί μαζί μου, βαδίζοντας και μπαινοβγαίνοντας από τους χώρους μια απομονωνόταν και μια συνωστιζόταν σε τεράστιες ομάδες. Σαν να πήγαινα όπου και όλοι για να φτάσω στην άκρη, ενώ ήξερα ότι δεν θα θυμόμουν να γυρίσω πίσω, αλλά ούτε κ θα ήθελα.
Δεν ξέρω σε πόσα μέρη από όσα έχω βρεθεί, έχω συναντήσει ένα ξέφωτο που να μου έδειχνε πόσο δρόμο έχω ακόμα να διασχίσω και παγώνοντας με, λες και όλη η κατασκευή που είχε προηγηθεί, είχε φτιαχτεί για να με μπερδέψει και να μου κρύψει αυτό που θα έβλεπα στη συνέχεια.
Πριν βρεθώ εκεί λοιπόν, είχα ακούσει για χαμένες πόλεις μέσα σε θάλασσες, κάστρα και δάση με μαγνητισμό τέτοιο και χρώματα που θα τα ανακλούσε το φως τόσο έντονα που εγώ με την αχρωματοψία μου δεν θα μπορούσα να καταλάβω. Δεν ξέρω πόσες από αυτές ήταν πραγματικά τόσο όμορφες, όσο λέγανε αυτοί που τις περιγράφανε σε ιστορίες και βιβλία, πάντως καμία φωτογραφία που είχα δει και καμία φαντασία που είχα ζωντανέψει με το μυαλό μου, δεν ήταν τόσο αληθινή, δεν ήταν τόσο δυνατή όσο αυτή που είδα εγώ με τα μάτια μου εκείνη τη στιγμή. Στιγμή που ακόμα προσπαθώ να θυμάμαι, για να μην τη σβήσω ποτέ από το μυαλό μου.