Θυμάμαι ότι σχεδόν πρωτοπήγα για μεσημεριανό καφέ (κάτι πολύ συνηθισμένο για τους περισσότερους) όταν πέρασα φοιτητής.
Αν αναλογιστώ λοιπόν ότι τα περισσότερα από αυτά τα μεσημέρια μετά το σχολείο ή τα πρωινά της κοπάνας τα κέρναγα στο ανοιχτό γήπεδο «Φωκιανός» για μπάσκετ, πάει να πει ότι την διαδρομή σπίτι μου – Φωκιανός την έχω κάνει αμέτρητες φορές στη ζωή μου.
Μια διαδρομή δέκα με δεκαπέντε λεπτά με τα πόδια, ή άντε επτά με δέκα τζόγκινγκ.

Θα ήταν λάθος να μην καταγράψω στην διαδρομή μου και την επίσκεψη στο μπαλκόνι μου, καθώς ανάλογα με τον καιρό εξαρτάται αν θα εξορμήσω προς τα κάτω (μένω στο 2ο).

Το στενό που μένω είναι η Κορυζή, χώρος συνάντησης και εκκίνησης της διαδρομής. Μου δίνει ένα γρήγορο πρώτο βήμα και μόνο το γεγονός να κάθομαι σε αυτό το στενό, καθώς πολύ εύκολα μπορώ να εντοπιστώ από κάποιο ανεπιθύμητο γείτονα-κολλιτσίδα (άσχετο με το σπορ).

Στρίβοντας το στενό και πριν βγω στον κεντρικό (Καλλιρρόης), από την πολύ φόρα που έχω, πάντα ξεσηκώνω τα σκυλιά που υπάρχουν στα μαγαζιά ανταλλακτικών και το καφενείο.

Η ώρα που γίνεται η διαδρομή δημιουργεί μια αντίθεση με αυτό που βλέπω σε μια αντίστοιχη νυχτερινή βόλτα της διαδρομής.
Καθώς μεσημεριάτικα ποιο από τα 3 κλαμπ και τα 2 στριπτιτζάδικα θα ήταν ανοιχτό για το κοινό που τα βράδια ρέει άφθονο στην ήσυχη γειτονιά μου!

Στον κόμβο Καλλιρρόης-Βουλιαγμένης κάθε φορά που θα περάσω, συνεπής στο ραντεβού του με την άθληση είναι και ένας άλλος αθλητής. Μπορεί να είχαμε και άλλα πολλά κοινά, αν αυτός δεν είχε καρφωμένα πόδια στο έδαφος και μια στρώση χαλκού να τον περιβάλει.

Στο πάρκο-δασάκι που περιβάλει τις στήλες του Ολυμπίου Διός και κοντά σε μία εκκλησία χωμένη στο ξέφωτο του, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σταθώ για μια στιγμή να κοιτάξω. Μια προσωπική μου υπόσχεση με προτρέπει πάντα σε αυτή τη μικρή καθυστέρηση από την πορεία μου και είναι η μοναδική στιγμή που ξεχνώ το που κατευθύνομαι.

Περιττό να αναφέρω ότι το μεσημέρι είναι μια περίεργη ώρα για άθληση, ειδικά το κατακαλόκαιρο. Έτσι όμως συνήθισα. Ανάλογα με την θερμοκρασία λοιπόν, ποιος δε θα ονειρευόταν μια βουτιά στην πισίνα του κολυμβητηρίου του Εθνικού, από όπου περνάω λίγο πριν φτάσω. Άλλα ποιος επιχειρεί να μπει κρυφά μέσα και να πέσει με τα ρούχα, ειδικά με τους γορίλες που κατοικούν μέσα σε αυτή!

Στο δρόμο για το γήπεδο, το πεζοδρόμιο κόβετε από ένα μεγάλο …βράχο! Στο πλάι του πεζοδρομίου υπάρχουν κάγκελα. Στον δρόμο, τυφλή στροφή. Άρα για να περάσω ή πηδάω πάνω από τον μεγάλο βράχο (λίγο δύσκολο) ή πηδάω τα κάγκελα και βγαίνω στο δρόμο, χωρίς να βλέπω τι έρχεται να περάσει από πάνω μου. Συμπεριλαμβανομένου και του τραμ, όπου εκεί ακριβώς βρίσκονται και οι γραμμές του.

Ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του Φωκιανού υπάρχει και ένας άλλος, λίγο πιο γνωστός αθλητικός χώρος. Δεν πρόκειται παρά για το Παναθηναϊκό στάδιο δηλαδή το Καλλιμάρμαρο. Το οποίο θα έλεγα από μικρός ότι φτιάχτηκε για να το κοιτάω πάντα με μια λοξή ματιά στα δεξιά καθώς μπαίνω στο δικό μου «στάδιο» το Φωκιανό.

Άφησα για το τέλος την εικόνα που μόνο τελευταία δεν συναντάω κατά την 10-15λεπτη διαδρομή μου. Αυτή είναι η μόνη που αλλάζει και δεν είναι παρά μόνο μέσα στο κεφάλι μου! Η προσμονή για το αν θα βρω εκεί ελεύθερη μπασκέτα για να παίξω ή ποιόν θα αντιμετωπίσω, δημιουργεί για τα 15 αυτά λεπτά στο μυαλό μου, ένα Φωκιανό που αλλάζει με απίστευτους ρυθμούς το χώρο του και αυτούς που βρίσκονται μέσα σε αυτόν, ώστε στο τέλος μόλις θα φτάσω ότι και να συναντώ να είναι σχεδόν αναμενόμενο.